4.مشکلات جدید - مامان تازه کار

روزها تند تند میگذرن ... من که کلی ادعا داشتم در مورد بچه داری رسما کم آوردم ... شب بیداری بر خلاف اون قبل که به زور میخوابیدم به جورایی دیوونه کننده اس ... 

 آمیتیس شبا تا صبج بیداره و بازی میخواد! ما هم که خوب خسته ایم از صبج کارای مختلف کردیم و خوابمون میاد ... حالا باز خدا رو شکر مرتضی کارش کمه و زود میاد خونه ... مامان مرتضی 2-3 روز اومد پیشمون موند ... من که قبلا میگفتم دوست ندارم کسی بیاد پیشم حالا از خدامه:) هیچ کس هم که کلا به روی خودش نیاورد باید بیاد دیدن ما! همون چند نفری که بیمارستان اومدن پیشمون همونا بودن فقط! دیگه علی مونده و حوضش! کلی بهم وعده وعید داده بودن که مامانت امتحان داره ما میایم پیشت میمونیم ... دخترخاله میگفت تو خیلی به من لطف کردی سر پسرم حالا 2 روز میام پیشت میمونم ... خاله ام قرار بود کلا بیاد روزای اول پیشم باشه ... نشون به اون نشون که هنوز که 4 ماه و 10 روز از تولدت میگذره هنوز نیومده پیشمون:) مهم هم نیست اتفاقا خوشحالم حوصله ی پذیرایی ندارم ... مامان هم که شدید سرش شلوغه ... اثاث کشی و ساختن خونه ی دماوند و امتحانای آخر ترم دیگه رمق براش نمیذاره ... دقیقا مصداق با 1 دست چند تا هندونه برداشتنه مامانم:))

آمیتیس 18 روزش بود که خبرای جدید شد ... از دفترمرکزی به مرتضی زنگ زدن گفتن منتقل شده همدان ... وای اینو دیگه کجای دلم بذارم؟؟؟  منم که بعد از آمیتیس بیشتر از قبل به مرتضی وابسته شده بودم باز گریه هام شروع شد! منم میخوام بیام! کاملا بی منطق! انگار نه انگار که نوزاد دارم تو خونه ! مرتضی همش میگفت میرم جاگیر میشم خونه میگیرم تو بیا ... میگفتم نمیتونممممممممممممممم بدون تو میمیرم! واقعا هم حس میکردم میمیرم ها!  خلاصه 5 تیر با جدیت پاشدیم رفتیم همدان! آمیتیس همش 21 روزش بود!!! رفتیم و تو فامنین نزدیک کارگاهشون تو 1 هتل رستوران اتاق گرفتیم ... مرتضی صبح رفت سر کار تا ساعت 7 که دوستش اومد دنبال من و آمیتیس رفتیم پیشش تنها بودم و بیکار ... آمیتیس هم که صبحها میخوابید منم که صبحها خوابم نمیبرد! اونجا هم که کاری نداشتم ... 1 اتاق فسقلی ... اتاق رو هم لازم داشتن و ما باید میرفتیم جای دیگه ... خلاصه آقای اقدامی ما رو برد پیش مرتضی و رفتیم همدان ... کلی گشتیم تا تو هتل آرین اتاق گرفتیم ... اتاقمون 3 تخته بود ولی چون دیگه اتاق نداشتن گرفتیم دیگه ... باز من بیکار و الاف مینشستم و مرتضی میرفت سر کار ... شب هم آمیتیس خانوم جیغها میزد و سر و صداها میکرد و مرتضی بیچاره خسته و عصبی خوابش نمیبرد ... 2 روز اونجا بودیم و روز بعدش رفتیم دنبال خونه ... مرتضی میگفت خونمون رو خالی نمیکنم و از اونطرف هم شنیده بودم اونجا خونه ی مبله هست ... حالا من تصورم از خونه ی مبله 1 چیزی تو مایه های خونه های شمال بود دیگه! ولی چشمتون روز بد نبینه ... خونه های افتضاححححححححححح یعنی درشو محکم میبستی سقفش میومد پایین :دی اجاره اش میشد ماهی 900 تومن! 2-3 ساعت گشتیم تا آخر به مرتضی گفتم برمیگردم خونه! دلم برای بچه ام سوخت:(

برگشتیم تهران و از حالم نگم بهتره ... فرداش رفتیم 1 عالمه شیرخشک و پوشک خریدیم انبار کردیم ... هرچیزی که میخریدم همش حسم بیشتر بهم میگفت دیگه ما تو تهران دور هم جمع نمیشیم ... وااااااااای حال بدی بود تو بد موقعی ... من که تا حالا بجز همون 2-3 شب زایمانم از مرتضی دور نبودم چجوری دووم میاوردم؟؟؟ شب موندم خونه ی مامان اینا و مرتضی برگشت ... تا رسیدنش 200 بار باهاش حرف زدم ... صبحها از خواب بیدار میشد اول باید به من زنگ میزد ... بعد از چند روز مامان مرتضی اومد پیشمون و برگشتیم خونه ی خودمون ... روزایی داشتیم ... شب تا صبح بیدار ... داغون ... جمعه ها که میخواستم دق کنم ... اولین جمعه ی تنهاییمون رو رفتیم خونه ی خاله نسرین مرتضی ... من ی که بدون دعوت جایی نمیرفتم ! من ی که ایده ام این بود که تا نیومدن بچمو ببینن جایی نمیبرمش ! 1 روز رفتیم خونه ی مرضیه ... به مامانش گفتم دیگه شما نیاین من میرم خونه ی دوستم و میرم خونه ... رفتم خونه ی گیلاسی و پسرکش رو که 3 روز از آمیتیس کوچکتر بود دیدم ... برگشتنه عجله کردم که مثلا زود برسم خونه ... روز بد نبینی مسیر حداکثر 40 دقیقه ای این سر همت تا اون سر همت رو تو  1 ساعت و 45 دقیقه رفتم! میخواست بیاد بغلم:( وسط اتوبان هی میزدم کنار و بغلش میکردم ... بماند که چقدر سخت بود تو اون ترافیک از لاین سرعت بیام کنار ... بعد کجا وایسم خودش مسئله ای بود! چقدر مردم خندیدن و اینا هم بماند تازه:( مردم بی ادب بی فکر ... چقدر تو راه گریه کردم و به مدیر عامل مرتضی اینا فحش دادم بماند:دی خلاصه مرتضی 12 روز اونجا بود و روز 13 هم رفتنش اومد ... واییییییییییی چه حالی داشتم! دوباره 3 روز پیشمون بود و رفت ... سری بعدش تمام 12 روز رو خونه ی مامان اینا بودم ... خونشون شیشه هاش دودیه همش مثل غروب بود و دل منم که پرغصه ! 

سری بعد مرتضی گفت 1 سوییت دارن تو خوابگاه کارگرا ... میتونی بیای فقط شرطش اینه که نه میتونی بیای بیرون و نه میتونی حتی پرده رو بزنی کنار! خوب خوابگاه کارگری بود وسط بیابون!!! گفتم باشه میام ! رفتم و 1 هفته عذاب کشیدیم ... شب اول که دیدم جونور داره ... هزارپا:( خلاصه آمیتیس که از تو پشه بندش بیرون نمیومد:دی رو زمین نمیذاشتم ! حتی با اینکه به قول مرتضی انقدر حشره کش زدم که تا شعاع 200 متری هیچ موجود زنده ای نبود دیگه:)) ... باز مرتضی خسته و شب بیداری و جیغهای دخترک ... 1 شب که تا صبح نخوابید منم قاطی کردم و ساعت 7 صبح اثاثها رو ریختم تو ماشین و بچه مو گذاشتم بغل دستم و برگشتم! 13 مرداد بود ... 1 کله تا تهران رانندگی کردم بچه هم توپ خوابید ... دقیقا 3 ساعت بعد تهران بودم ... به هر کی میگفتم نمیخوابه باور نمیکرد! چون صبحها تا شب 1 کله میخوابید:)) همون روز بود که برای تنگی نفسم میخواستم سرم بزنم و افشین میخواست بره از بیمارستان سرم بیاره و منم که میدونستم منصوره ی عمه بستریه گفتم باهات میام ... رفتم و کاش نمیرفتم:( دلم نمیخواست تو اون حالت ببینمش ... منصوره به اون خوشگلی ... به اون سفیدی شده بود 1 زن چروکیده ی سیاه ... 1 زن 42 ساله:(( ولی از 1 طرفی هم میگم خوب شد دیدمش چون هفته ی بعدش که رفت پیش خدا خودمو نمیبخشیدم:(( خلاصه که بعدش درگیر مراسم منصوره بودیم و همش خونه ی مامان اینا بودم ... 1 شب رفتیم دماوند ... شبونه مجبور شدیم برگردیم ... ساعت 2 نصفه شب برگشتیم خونه! بالاخره فهمیدیم مشکل چیه! خانوم تو جاهای غریبه نمیخوابید! غریبی میکرد! روزی که رفتم خونمون و به خونمون غریبی کرد خیلی دلم گرفت:(( گفتم دیگه از خونمون نمیرم باید عادت کنه ... دوباره مادرشوهر طفلی اومد پیشم موند ... 1 روز که مرتضی بود و رفتیم دماوند مهسا شب گفت بذاریشم تو پتو تکونش بدیم تا بخوابه ... در کمال تعجب 5 دقیقه ای خوابش برد! مامان گفت براش ننو درست میکنیم و عمه فاطی برام ننو درست کرد و از اون شب بالاخره راحت خوابیدیم:) با 1 راهکار به این سادگی ! و قدمت:))

دیگه اینکه بالاخره اول مهر مرتضی خونه گرفت تو فامنین و الان بیشتر از 3 هفته اس که داریم با هم تو فامنین زندگی میکنیم:)